8 Nisan 2007 Pazar

ağlıyorum

kimin umurunda senin şiirin, senin resmin, senin sesin, senin ütopyan… Kim umursamış senin bir yudum suya olan saygını? Kimlerin kaybedişlerinin sende yarattığı gölgelerden kimin canı yanmış ki… Her vedadan sonra bir şiir yazmaya alışıyor insan… Ama her şiir bir kaybedişi de getirdiğinde, boku çıkıyor bütün bu insanlık felsefesinin hiç uyumayan gözbebeklerimde… Saygı duyduğum her şeyi şiirlerime gizledim ben… İnsanların sesini resmini ütopyasını kavgasını saygısını hep şiirlerime gizledim… İnsanların neyi nereye gizlediklerini bilmeyişini gizledim ben şiirlerime...

Zamanın geçişine ağlıyorum…

Ağlıyorum hala şiir yazabiliyorken bile bu dünyada bu dünyanın insanlarıyla aynı sokakların tozunu toprağını günahını ve sevabını paylaştığım için…

Ağlıyorum kaybetmeyi bildiğim için… Ağlıyorum, kaybettiğimde ağlayacağım şeylere sahip olduğum için…

Biterken: kargo – renklerin içinde çalıyordu…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder