bir rüyaymış...
parmaklarımın dokuntuğu tahta perdeler yalan,
avuçlarımın uzandığı bütün sesler riya...
mevsimlerin bana bıraktığı bütün miraslar sahteymiş.
birde geride bıraktıkların sahteydi bana...
çarpık, düzensiz, hevessiz nefes alışlarından sezmiştim oysa...
kendini kandırmak için uydurduğun bahanelere boyun eğdim yine de...
14 Haziran 2007 Perşembe
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder