"hiçkimse"ye...

Bir mevsimin tohumları var içimde…
Batıyor acımasızca, çığlıklarımın gölgelerinden sıyrılmış gözbebeklerime…
Nefessiz dalışlarımdan koptum artık,
Yokuşsuz çıkışlarımdan bıktım…

Yarım kalan bir beste olma içimde,
Minör ya da majörleri terk etmiş kalbimin kirli damarlarından sıyrıl,
Ve yapış sıcak bakışlarımın kaynarlığına…

Sınırları belirsiz bir ruhum ben…
Kısıtlanmış bedenimde;
Uzaklığı değişen,
Sıcaklığı pekişen,
Zehirsiz ve duygusuz yalnızlığımdan,
Dişlerimin araladığı kocaman bir dünyanın karanlığından kopup gelmek istedim sana…

Korkma; veda değil bu…
Korkma; ayrılık da değil.
“hiçbir şey” diye tabir ettiğim boşluğumun,
“sen” diye tabir ettiğim sarhoşluğuma terfisi belki…
Belki de, henüz adını koyamadığım birçok şeyin telafisi…

Affet beni…
İstemeden zorladığım ve zorlandığım anlar olacak…

Kanımın çekildiğini hissettiğim an bütün organlarımdan,
Sadece ve sadece seni, bakışını, gülümseyişini gördüm gözlerimi kapattığımda…
Kapattım gözlerimi, adını her fısıldadığımda…

Ve affet beni…
İstemeden zorlandığım ve zorladığım anlar olacak elbet.