hüznün gülüşü...

Bir şiirin gözü kaldı üstümde,
Gözüm takıldı hüznün gülüşüne, ondandır…
Şiirler sever hüznü,
Hüznün bedenimde yürüyüşünü…
Adımlarının adlarını ezberler her gece,
Hece hece, saatlerce…
Sürer bin yıllık geçmişini gözlerimin üstüne,
Gözlerim kapanır,
Ve işte,
Hüznün gülüşü yine…
Ezeli emellerinin zaferlerle sonuçlandırmışçasına,
Heyecanımla beslediği gölgelerini,
Düşürür üstüme…

Bir şiirin gözü kaldı üstümde…
Karanlıklarımda, hüznün gölgelerinde buldu beni o…
Söylesene, neydi benden umduğu…