Bağımlı

Bağımlı olmak; bağlılığın, liyakat olgusunun önüne geçmesi durumudur bazen...

Ressam

Ben açık konuştuğumda,
Açıklarımda boğuluyorsun.
Sakar bir ressamım ben,
Işıkları kapatsam,
Gurur duymaktan haz etmediğim tablonun
Dikkat edilmesi güç detayında
Karanlıkla kaybolursun... 

Ercü'ce

Yüreğinde daimi bir hoş seda

Nezaketin vadilerce yankısı gibi,
Zamanı hoş olmayan bu veda
Madalyonun bu yüzünde
En güzel manzaralar eşliğinde
Yolculuğun son bulması gibi.
Kalp kırmayı tecrübe etmemiş bir ömür,
Uzak kalır özensiz gürültüler hayal etmez bile
O, şimdi her yerde gülümseyerek yürür,
Er şekilde, cömertçe,
Ercü'ce...

Atlar

Hüznü uzatan bir yalnızlık içinde

Sislere takılır ayakları
Uzaklaşarak karşı vadide yankılanır haykırışları
Yürekleri en önde, ve inanç
Kapanmayı unutmaya yüz tutmuş güzel gözlerde
Bitmeyen bozkırın derin gölgesinde
Nabızlarıyla yarışarak
Yalın ayak koşar bu atlar.

Hüsne

Sonunu bildiğimiz serüven

Bir tünelden diğerine 
Pencereden bakarız öyle
Çok, en çok, pek çok güzel
Bir geceden, diğerine

Soğuk vurur arada
Mevsimler şaşırır
Nefeslerimiz karışır
Nemi buluta değer
Çok, en çok, pek çok güzel
Ayın halleri
Yüzüme bulaşır

Birbirimizi göremediğimiz gün
Parmak izlerimiz buluşur
Pencereler arasında
Çok, en çok, pek çok güzel
Yollar birbirine karışır  

Kabuller

Nadiren de olsa, sınırları aşacak eylemlere cesaret etmek kişileri yakınlaştırabilir. Şöyle ki; sınırların farkında olunduğu hissettirilerek bu sınırları test ederken gösterilen nezaket, hassas ve özenli bir gayrettir, kıymetlidir.

Sınırları kabul etmek bir yana görmezden gelmek ise, kaygısız şekliyle var olmayı hak etmeyen iradenin laubali bir ifadesidir.

İşte burada kabuller, karşıdakine verilen değerle ilişkilidir.

Güçlü olana daha sert vurmak seni adil yapmaz; merhametin terazisi yoktur...

Büyüyorum

Göğe bakmak başka marifet şimdi

Öyle çok yağmur var ki
Islakken ağlanmıyor
Güneşi yadırgıyor ağaçlar ve
Hiç bir gölge de yerini sevmedi

Yedi perde bir ağız yükseliyor içimde
Nuhun gemisi sanki ruhumda
Sımsıkı bir orman gibi önümde
Ve mart dumanı arkamda
Esintilere kafa tutuyorum
Gelmeyen yazın yası tütüyor
Yaşlı merdivenlerde yürüyor
Büyüyor, büyüyorum... 

Yollar

Uzuyor yollar
Martı sesine hasret
Yeşili, bir de engin maviyi bilmeyen
Tozlu ve eski şehirlere...

Anladım...

"Aşk"ın hecelerinde kaybolmaya çalıştım önce
Şuurum bulanıklaştı belki derinlerde anlam ararken
Ne aradığımı bilmediğimden mi bulamadım
Oysa aşk tek hece
Sonra anladım

Önemlidir...

Oyun oynamak güzel şey. Kazanmak için oynanıyorsa sadece biri kazanır. Eğlenmek için oynanırsa her seferinde eğlenirsin.

Eğlenmek önemlidir.

Tartışmak da benzer;

Haklı çıkmak için tartışırsan sadece haklı çıkarsın. Tartışma sana birşey katıyorsa ve/veya bir kazanım çıkarabiliyorsan, her defasında kazanırsın.

Kazanmak önemlidir... 

Tanımlar

İnsan hep gerçeği arar. Var oluşu anlam kazanmak zorundadır. Gerçeği bilmek ister. Ve ortaya koyduğu her teoride mutlaka bazı tanımlamalara ihtiyaç duyar doğal olarak.

Bütün tanımlamalarına akılla yorumlamadan önce duyularıyla ulaşmaya çalışır. Gözüyle gördüğüyle tanımlar. Duyduğunu tanımlar. Dokunduğunu, kokladığını, tattığını tanımlar.

Fizyolojik yapısı gereği bütün duyularımız aynı anda çalışır. Bazen her bir koldan aynı anda deneriz birşeyleri tanımlamayı...

Bazen de tek bir duyumuza odaklanmak isteriz. Gözlerimizi kapabiliriz, duyduklarımızı yok sayabiliriz, ellerimiz ceplerimizde, yutkunmayız... Nefes bile almayı erteleyebiliriz kısa bir süreliğine. Bazı performanslar sadece görerek ya da duyarak tanımlamak isteyebileceğimiz anlardan ibaret bazen. O yüzden "nefesimiz kesildi" diye tanımlamaya çalıştığımız o kısa anlar kıymetlidir belki de... 

İşte o an - elbette ki farkında olmadan - gerçekten özlemekten kaçamayacağı şeyleri barındırıyorsa daha fazla zamana ihtiyaç duyabilir insan; nefes almayı erteleyemeyeceği kadar uzun bir süreye. 

Belki de o sebepten sevdiğinin kokusu, en güzel kokudur. O yüzden aklına geldikçe burnu titrer insanın.

Düşün

İyi düşün, 
Ona inan...
İnanmakta zorlanıyorsan,
Kendini inandırdığın şeyi düşün, 

Çünkü bu senin düşün...

Yapraklar

Yan yana duran yapraklar
Dizilmişler sanki;
Özenle hazırlanmış
Bir kurgunun,
Vazgeçilmez fotoğrafı gibi.

Selamlarken güneşi
Duramazlar  yerlerinde
Hissetmekten öte
Yaşarlar
Rüzgarın
Eşsiz merhametini...

Onları birbirinden ayıran
Olgunluğa erişmek mi
Sonbahar mı
Susuz kalmış bir gövde mi...
Yoksa
Yine aynı rüzgarın
Sebebi belirsiz
Hiddeti miydi... 

İnsan...

Kaptan seferinden dönmedi henüz

Deniz de durulmadı zaten
Güneş düşmedi
Yıldız parlamadı

Kaptanın ufkunda 

Kara görünmedi

Her şeyin zamanı belli
Muktedir oluşundan bihaber kıyıda
Gölgelikler kurulmuş
Efhamlı rüzgarın uğultusu
Yarım kalsın bu hikaye der gibi...