ümit

ümit; bir çocuğun, ekmek arası dondurma hayalidir...
bir bardak sudaki ışıltıdır...
o kadar çekicidir ki...
bir tekerleğin dönme hızı,
gözün algılayabilme frekansına yaklaştıkça,
anlarız...
ümid etmek, yaralar açıp tuz basmaktır... (işş)

bekledim seni...

bir İstanbul, bir ben,
sahilde kurulu sofram...
soyundum yalnızlıklarımı,
gel giydir beni ne olur;
bekliyorum...

belki vaktimiz yoktur sonsuzluğa,
hadi;sarıl bana...
kelimeleri seçerken;
üşüyorum...

damlayanlar dondu soğuğumda

niyetsiz şiir

seni sevmiyorum...
ne gülünü özledim ne dikenini.
seni sevmedim hiç.
ne olduğunuı bilmediğim boşluğumun,
sana terfisiydi sarhoşluğum.
biliyorum
hata bende.
güvenmeyi saygı duymanın bir parçası olarak gördüğüm için,
hep yanıldım hakkında...
ve yenildim...
içindeki meleğin ne kadar derinlerde olduğunu üstünkörü hesaplara dayandırdım hep.
iyi niyetliydim,
seni de iyi sandım.
hep sana söyledim herkesi kendin gibi sanma diye,
ama ben seni kendim gibi sandım...
hatalıyım.
ama yine de haketmedim bütün olan biteni.
haketmedim hiç bir şarkının son nakaratını...
haketmedim yalnızlığı...
bütün hüzünlerine sahip çıktım niyeti belirsiz gecelerin,
ama yalnızlık benim değil...
yalnızlık gecenin;
benim değil...