uyu

uyu dedi anne; "uyu", çocuğuna,
sabaha daha çok var kandırmasın seni ay,
fısıldarım adını en yumuşak rüzgara,
kışlar bahar olmaz da,
ellerin sıcak, yüreğin büyük olur...

kızardı yüzüm...
yükseliyorum sandım,
göğe değebileceğimi düşündüm bi an,
utandım...

şakaklarımda kalem izleri,
ve boynumun dayanıksız zerafetiyle yürüyorum şimdi...

şimdi ben, ağır adımlarım kaldırım taşlarında sessiz,
şimdi ben, yüzüm aynasız tenim hevessiz...

hangi tepede ayı görsem güneşe sadakatsiz,
perdesiz okyanuslarda yakamozlara itaatsizmişim...

oysa;

heyecandı adı bir sade melek,
çiçekleri dikenli ve rengarenk,
yaşar bir masalda, aç doyururdu,
sabah ışıklarında tek gülümsetirdi...