kilit

sen...
aşkın ben hali!
son defa çaldın sanırdım kapımı
acı acı...

ben kapıdan, kapı benden inatçı.
kilitler zaten ruhsuz,
yada embesil birer sanatçı...
kırdılar her bir yerini kalbimin...

ne olur ne biter bilmesem,
hüzünlerimle yetişkin acılar dindirmesem yüreğimde,
keşke diyemeden yaşayabilsem...

girebiliyorsan gir hadi.

oysa aşkın sen hali!
kırılgan topraklara
sular yetiştirmeden alıkoyamazdın kendini değil mi?..

ben kurudum. yorma artık kendini...
çiğ çiğ üzerime düşmekten yorulursun…
demiştim. aldırmadın.

ışıksız pencerelerimde gölgelerin,
karanlık gecelerimde yıldırımların,
kurak kışlarımda sonbaharların vardı…

şimdi kilitlerim,
seni incitirler içimde…

çıkabiliyorsan çık hadi…

zor

zordur gidenin ardından bakmak...
biliyorsun ya işte...
gözlerin hep uzakta
bi duman aramak...

ben ise,
sen gidecek misin diye
tedirgin oldum hep...
zordur bu tedirginliği saklamak...

bunu bilmezsin işte...